Als jong militant heb ik geleerd Georges Debunne te waarderen tijdens de antiatoom(wapen) marsen en n.a.v ; het blokkeren door de ACOD van de besluiten “ŕ la Mac Carthy” van de regeringen Pholien en Van Houtte.

Naast mijn veel te vroeg verdwenen mentor René Beelen, heb ik van dichtbij het opstarten meegemaakt van de Grote Staking van 1960-61 – waartoe Georges, in tegenstelling tot de twee rivaliserende voormannen van het ABVV van toen, ruimschoots heeft bijgedragen.

Bijzonder belangrijk was zijn rol als gangmaker van de Gemeenschappelijke Syndicale Fronten. Niet alleen droegen deze er veel toe bij dat de neoliberale, later globalistische tornado tot het begin van de jaren 80 kon worden tegengehouden aan de grenzen van “het kleine België”. Maar ook vandaag nog is het grotendeels aan die “strategie” te wijten dat de door intercommunautair rechts overheerste “centrum-” regeringen erg omzichtig moeten tewerkgaan met het aftakelen van het niet te versmaden sociaal en conventioneel stelsel, dat bij ons na de oorlog kon worden afgedwongen.

De meest recente strijden waar Georges Debunne zich voor inzette werden weliswaar ten zeerste bemoeilijkt doordat er heelwat minder ruimte is dan weleer om de wereld van de arbeid en de vooruitstrevende krachten op brede basis te mobiliseren voor betekenisvolle, en dus meer dan defensieve strijden, op “federaal – Belgische” en zelfs –(minstens West) – Europese schaal.

Die bemoeilijking werd nog vergroot door een soort “samenzwering van het stilzwijgen” t.o.v. de inspanningen van diegenen welke, zoals hij, weigeren om zich te vergenoegen met “het minste kwaad”.

Het feit dat de aankondiging van zijn heengaan heel wat mensen van hier en elders ertoe heeft bewogen om althans “even” dit stilzwijgen te doorbreken –weliswaar evenzeer vanwege uitgesproken tegenstanders als vanuit sympathiserende hoek- bewijst dat hij groot gelijk heeft gehad om de moed niet te laten zakken, en om zich tot het laatste uur te blijven inzetten voor het keren van het tij.


Louis Van Geyt
Oud – voorzitter van de Kommunistische Partij van België.
(KPB – PCB)