“Het idee dat uitgehongerde massa's, door wanhoop gedreven, de straat op gaan en het ancien regime omverwerpen lijkt onmogelijk, zeker sinds het kapitalisme een overweldigende overwinning behaalde in de koude oorlog. Sindsdien is revolutionair geweld aangestoken door honger, eerder onderwerp van Broadway-musicals dan iets dat in de echte wereld zou kunnen gebeuren. En toch: de koppen van de laatste maand suggereren dat de uit de pan swingende voedselprijzen, de stabiliteit van steeds meer regeringen in de wereld bedreigen. Ironisch genoeg is deze nieuwe crisis mede veroorzaakt door het succes zelf van het kapitalisme waarmee regio's werden hervormd die vroeger gebukt gingen onder een of andere vorm van socialisme.”
Dit citaat komt uit het wereldwijd als 'serieus erkend' Amerikaans tijdschrift, Time.
Robert Zoellick, de voorzitter van de Wereldbank zelf verwittigde de wereld er voor dat ten minste 33 landen sociale onrust te wachten staat. Er zijn al voedselrellen geweest in Haïti, Ivoorkust, Kameroen, Mozambique, Oezbekistan, Yemen, Indonesië en Egypte (e.a.)
Het is niet alleen dat de grote delen van de bevolking verarmd zijn, maar dat die armoede die grens heeft bereikt dat het onmogelijk wordt om hun kinderen -al was het maar weinig- te voeden; terwijl er voedsel genoeg is! Josette Sheeran van het VN-Wereld Voedsel Programma zegt het onomwonden: “we zien voedsel in de rekken liggen, maar het is onbetaalbaar voor de mensen.”
Het is even onbetaalbaar geworden voor de hulpagentschappen die met hun voedselbedeling nog de enige barricade waren tussen de hongerigen en de bijna-op-plundering-wachtende volle winkelrekken.
Honger leidt misschien wel tot rellen, maar daarom nog niet tot revoluties. Maar zoals de geschiedenis (vb. Rusland 1917) leert kan het wél de vonk zijn die een eventueel politiek kruitvat doet ontploffen. Time wijst in de eerste plaats naar landen als Haïti en Egypte, die omwille van de gecontesteerde legitimiteit van hun regimes voorbeelden zouden kunnen zijn/worden van zo'n kruitvat.
“De reden waarom hoogwaardigheidsbekleders als Zoellick aan de alarmbel trekken, zou wel eens kunnen zijn dat de voedselcrisis en de bijhorende politieke risico's, niet opgelost geraakt en zelfs niet onder controle te brengen is door de markt met z'n laissez-faire te laten spelen. Overheidstussenkomsten ten behoeve van de armsten -zo erg uit de mode sinds de globaliseringsdolle jaren '90 en het huidige decennium- zou wel eens aan een comeback kunnen beginnen.” Aldus nog Timemagazine.
We gaan ze niet tegenspreken.

JP