Op 16 maart 2008 kwamen in het Brusselse Jubelpark zo’n 1100 mensen samen naar aanleiding van de vijfde verjaardag van de Iraakse oorlog. Een aantal onder hen hadden er dan al een vredesmars op zitten die vanuit Leuven was vertrokken. Als hoogtepunt van de manifestatie werd een levend vredesteken gevormd (dat dit jaar z’n 50ste verjaardag viert).
De actievoerders eisten bovendien ook een einde aan de bezetting van Palestina.

Impact
De actie kaderde in een wereldwijde campagne. Ook in andere landen was er protest tegen de oorlog. Maar deze Belgische actie was er toch een in mineur. Het weer heeft daarbij zeker een rol gespeeld, maar vooral denk ik: het opzet. Men koos voor een beperkte, symbolische actie. De organisatoren hebben nooit de bedoeling gehad om heel veel volk op de been te brengen. De impact van de actie (in de media bijvoorbeeld) was dan ook niet heel erg groot.
Toch was er dit keer een zeer breed platform van organisaties die zich achter de actie hadden geschaard. Deze keer omvatte het platform bijvoorbeeld ook het ACW, het ABVV en Pax Christi. Maar deze organisaties maakten zich niet zichtbaar op de manifestatie. We zagen overigens ook weinig politici.

De Crem
In dit opzicht is het ook opmerkelijk dat er noch in de politiek, noch in de media of de publieke opinie veel ophef gemaakt wordt over de beslissing van De Crem om gevechtsvliegtuigen en extra militairen naar Afghanistan te sturen.
En waar we ook niks meer van horen, zijn de ‘bilaterale’ akkoorden tussen de VS en België waardoor België Amerikaanse troepen- en wapentransporten moet toelaten via Belgische wegen, havens en luchthavens. België maakt zich daardoor medeplichtig aan de ‘onwettelijke
oorlog’ tegen Irak. In de regeringsverklaring van Verhofstadt II (!) stond nog dat men ‘die akkoorden zou herbekijken’. Daar is niks van in huis gekomen en bij Verhofstadt III, noch bij Leterme I komt het nog ter sprake! Ook dat zonder veel tamtam in media of publieke opinie.

Laksheid in dat soort vredes-kwesties vinden we gevaarlijk.

Jaak Perquy.