Begin april hield de NAVO een top in Boekarest. Bush zette de besluiten naar zijn hand. De organisatie is vandaag niet alleen een militair, maar ook een politiek orgaan geworden. Dat zegt Ludo De Brabander van Vrede vzw.

Bestaansrecht
“Het gaat om een coalitie van westerse staten die in toenemende mate mondiale ambities koestert, in deze, om de Hoop Scheffer te citeren, gevaarlijke wereld. Als vredesorganisatie hebben we het nooit erg op gehad met de NAVO. Meer dan ooit lijkt het ons nodig om aan de vooravond van het 60-jarige jubileum van de NAVO, kritische kanttekeningen te plaatsen die volgens ons het bestaansrecht van de organisatie zelf in vraag stellen.”

Interventie
In een artikel dat op indymedia verscheen stelt De Brabander: “Eerst en vooral is er de omvorming (in 1999) van de NAVO van defensie- naar interventieorganisatie.” Bovendien vindt de NAVO van zichzelf dat het voor interventies niet uitdrukkelijk een VN-mandaat nodig heeft, zolang men maar werkt ‘in de geest van het VN-verdrag’.

Militarisering
“Ten tweede is de NAVO een militair bondgenootschap met de neiging om verschillende belangrijke mondiale uitdagingen a priori vanuit militaire invalshoek te benaderen. Veel veiligheidsproblemen houden nochtans verband met problemen als sociale achteruitstelling, ongelijke handelsverhoudingen, schuldenlast, de toegang tot grondstoffen, milieudegradatie, e.d.. Maar prominente rol van militaire bondgenootschappen dreigt m.a.w. de politiek te militariseren.”

Energie
“De NAVO werpt zich ook meer en meer op als een mondiale veiligheidsinstantie, al dan niet ten dienste van de Verenigde Naties, hoewel het om een exclusief westerse club gaat met beperkt lidmaatschap.” NAVO verdedigt in eerste instantie de belangen van de eigen leden; dat is de logica zelve. En dat komt zeer duidelijk tot uiting in het debat over de ‘energieveiligheid’. “Veel wijst er op dat het veilig stellen van de energiebevoorrading tot een van de belangrijkste prioriteiten zal uitgroeien. Trouwens is Afghanistan hiervan een goed voorbeeld.”

Nucleaire strategie
“ De NAVO blijft verder ook zweren bij de nucleaire strategie, hoewel de ondertekenaars van het non-proliferatieverdrag – met inbegrip van de NAVO-leden – lang geleden al het engagement zijn aangegaan om op termijn kernwapens uit hun wapenarsenaal te bannen.”

Bewapeningsverplichting
“ De NAVO vormt samen met andere militaire instellingen de motor van de ontwikkeling van de defensie-industrie. De druk op de lidstaten om de defensiebudgetten voor wapenmateriaal substantieel te verhogen is groot. Nieuwe leden dienen als voorwaarde tot lidmaatschap het militaire apparaat aan te passen. Je kan zelfs spreken van een bewapeningsverplichting.” De NAVO-uitbreiding en het rakettenschild dat in Polen en Tsjechië wordt gepland zorgt alsmaar voor meer spanningen met Moskou, dat een verborgen agenda ontwaart die tegen Rusland is gericht. De militaire logica wint langzaam veld in de relaties tussen beide mondiale spelers.

Debat
“Deze probleempunten lijken ons alvast een debat over richting en voortbestaan van de NAVO waard. Jammer genoeg is het met de NAVO net zo gesteld als met de EU. Te ver van ons bed, te complex, te gewaagd en dus geen debat,” zo besluit Ludo De Branbander.

www.indymedia.be
www.vrede.be

www.vrede.be