De kiezer, dat we die een keer mogen tegenkomen, vooral dan dé kiezer, diegene die volgens politici steevast in tijden van verkiezingen spreekt en achteraf onbetwistbaar gesproken heeft. Die kiezer dus (enkelvoud!) die gelijk heeft! En naar wiens woord men dient te luisteren!
Die kiezer, of toch het Vlaamssprekend deel van die Siamese tweeling, heeft naar het schijnt op 10 juni ll (federale verkiezingen) Vlaams gesproken en dan nog wel in communautaire termen. Daartegenover vermag een Grieks orakel niks!
We moeten dat erkennen; ook ik die op 10 juni dacht anders te hebben gekozen en tot dan toe zelfs dacht niet zomaar te reduceren te zijn tot een deeltje (een cel? een van de haarwortels?) van het wezen dat dé kiezer is. Godbetert ‘tme! Ik schijn me dus ook uitgesproken te hebben voor een communautaire federaal-politieke agenda. Leterme zegt het, Dewever zegt het, Dedekker zegt het en de Sigrfid Brackes van deze wereld zeggen het. En ik mag ze niet tegenspreken.

Maar Dave Sinardet, politicoloog aan de UA, mag dat wel ; of mag het niet maar doet het toch in een opiniebijdrage van De Standaard van 16.01.08. Hij zegt dat, als het aankomt op de redenen die mensen hadden om op 10 juni 07 voor deze of gene partij te stemmen, de communautaire kwesties ergens op de vijftiende plaats kwamen. En van de mensen die aangaven dat het wel degelijk een rol speelde, zou slechts voor minder dan 20% gelden dat het een doorslaggevende rol heeft gespeeld. Maar kijk –en onze Dave verwondert er zich ook over- we laten ons toch aannaaien dat die kwestie de verkiezingsuitslag heeft bepaald en dus ook de regeringsonderhandelingen (voor een regering die met Pasen zal verrijzen) en het regeringsbeleid ad interim, moet bepalen. Als dé kiezer spreekt, dan hebben alle individuele stemgerechtigden immers te zwijgen.

Populistisch-rechts en extreem-rechts (Dedekkerianen en Blokbelangers om ze niet bij naam te noemen) noemen dat simpelweg het ‘recht op vrije mening’; dat je zwijgt als zij zeggen dat dat hetgene was dat je wilde zeggen. En ze maken school: goedmenende journalisten en opiniemakers halfzachtere politici van christendemocratische, sociaaldemocratische of democratischnationalistische signatuur (eigenlijk: van welke signatuur dan ook; als het maar halfzacht is) volgen die redenering.

Vrije mening volgens hun definitie is hetgeen dé kiezer en bij uitbreiding dé gewone man, dé Vlaming, dé mens met gezond verstand, zouden willen zeggen maar niet durven. En die omwille van dat niet zelf durven zeggen, aan hen vragen om -met een aplomb die recht evenredig is met hun zelfaangemeten durf en radicalisme- ‘ het een keer te zeggen’. Om recht te laten geschieden! Koen en luidop tegen het establishment in, dat ziek als het is van de politiek-correctheid het probeert te fnuiken. Blaffend dus als een underdog…

Underdog? Tegen het establishment in? Dat moet je de goegemeente maar weten aan te naaien terwijl je ‘vrije meningsprijzen’ uitdeelt in gezelschap van profesoren, zakenmannen, senatoren en tutti quanti en er ook aandacht voor krijgt in alle mainstreammedia.

Maar het ergst mea culpa moet ik mij als politiek-correct denkend beroepsbetogende linkse rakker, toch slaan als ik maar niet kan verstaan dat het aan toeval en niets dan toeval zou liggen dat die mening, die heet vrij te zijn, toch steeds weer alleen maar overeen lijkt te komen met de mening die de verdedigers ervan aanhangen.

Mea culpa ook omdat ik misschien nog zou durven denken dat ‘dat soort vrije mening’ opium voor het volk is.

Brian Wash