Vele grondstofprijzen en de olieprijzen stijgen. De verdelers (warenhuizen en c°) kondigen aan die prijsstijgingen – ook voor heel wat basisbehoeften en oplopend tot 30%- door te zullen rekenen aan de consument. Meer nog, Leuvense onderzoekers zagen dat die verdelers van de gelegenheid gebruik maken om de prijzen extra te laten stijgen, kwestie van hun winstmarge te vergroten. Het consumentenvoordeel dat geacht wordt voort te vloeien uit de harde concurrentiestrijd tussen vooral de grootwarenhuizen (waarvan we in België overigens weinig hebben gezien in vergelijking met vb. Nederland waar men spreekt van een prijzenoorlog), verdampt daarmee compleet. De onderzoekers stippen overigens ook aan dat dergelijke prijsaanpassingen altijd slechts in één richting werken; nl. in stijgende lijn. Bij een aardappeltekort begin dit jaar bijvoorbeeld, stegen de frietprijzen navenant, maar nu de aardappelmarkt genormaliseerd is, dalen die prijzen helemaal niet.

Het ABVV maakt zich zorgen over de prijsstijgingen en roept zelfs op om maximaprijzen wettelijk te regelen. Voor 16 november riepen ze voor een manifestatie (Heizel-Brussel): ‘Solidariteit? Ja! Egoïsme? Neen!’

Opgestapelde winst.
Terwijl de prijzen stijgen voor gas, elektriciteit, stookolie, benzine, diesel, voedingswaren en huisvesting,…, stapelen de ondernemingen de winsten op, stelde men in het pamflet. De ondernemingen kregen via belastingvoordelen (notionele interesten, ploegen- en nachtarbeid, verminderde bedrijfsvoorheffing) een miljard aan belastingkorting. De Centrale Raad voor het Bedrijfsleven bevestigt dat het ‘loonsubsidie-deel’ daarvan dit jaar oploopt tot 600 miljoen euro (tegen 2012 rekent men op 745 miljoen euro per jaar).

Belastinghervorming.
De 20 grootste (beursgenoteerde) Belgische bedrijven zagen hun winst de laatste twee jaar stijgen met 38%. Ongehoord, vindt het ABVV dat de werkgevers nog meer loonmatiging en/of nieuwe belastingverlaging zouden willen. Er moet wel een belastinghervorming komen, maar dan in het voordeel van de lage en gemiddelde inkomens; de laagste uitkeringen moeten een inhaalbeweging krijgen en alle sociale uitkeringen moeten welvaartsvast worden.

Loonhandicap.
In een schrijven in De Nieuwe Werker lichtten Anne Delemmenne (Algemeen Secretaris van het ABVV) en Rudy De Leeuw (Voorzitter ABVV) de zaak verder toe:
Er wordt gezegd dat België kampt met een loonhandicap: de Belgische werknemer zou te duur zijn om concurrentiëel te zijn. Dat wordt betwist. De rendabiliteit van de onderneming stijgt, maar dat staat niet in verhouding tot de investeringen in vorming, opleiding, onderzoek, ontwikkeling en innovatie; het is op die vlakken waar onze onderneming hun achterstand oplopen.

Gelag.
Aan de nieuwe regering (die toen alleszins nog niet gevormd was) vragen ze dat er geen nieuwe verlaging komt van de venootschapsbelasting.
Als gevolg van loonmatigingen en belastingvoordelen zijn de winsten genoeg gestegen. Van die winst moet voldoende herverdeeld worden; nl via belastingen die de Staat moeten blijven helpen financieren. Anders dreigt de gemiddelde werknemer het gelag te betalen via duurdere openbare diensten, minder openbare dienstverlening, afvloeiingen bij de overheid en krapte bij de sociale zekerheid.
De nieuwe regering moet in tegendeel maatregelen nemen om de koopkracht van de werknemers te vergroten… via belastinghervormingen (en controle van de voedings- en energieprijzen).
Tenslotte wijzen ze er ook op dat men voorstander blijft van nationale solidariteit, dat de COA’s en de arbeidswetgeving gemeenschappelijk blijven.

Jaak Perquy