dwars door het nieuws-Mei 2007

De index, een van de belangrijkste verwezenlijkingen van de arbeidersbeweging zorgt voor een automatische koppeling van de lonen en uitkeringen aan de levensduurte… maar niet helemaal. Een medewerker van de ING-bank (Ivan Van de Cloot) heeft uitgerekend dat de stijging van de index niet overeenkomt met de werkelijke stijging van de levensduurte, in het bijzonder niet voor 60-plussers.


Een aantal zaken die opgenomen zijn in de index zijn van minder belang voor bejaarden en gepensioneerden omdat die zaken niet zo zwaar doorwegen in hun bestedingpatroon. Ze consumeren gemiddeld bijvoorbeeld minder vervoer en minder kledij dan andere mensen. Daarenboven hebben ze wel hogere kosten m.b.t. de gezondheid en huisvesting. En zeggen dat de kosten voor een rusthuis of een verzorgingsinstelling helemaal niet in de index zijn opgenomen.

Zelfs abstractie gemaakt van die rusthuis- en verzorgingsinstellingskosten lopen de pensioenen achter op de index. Op tien jaar tijd is er een achterstand van 2,25%; op twintig jaar tijd loopt dat op tot 6%. Wél rekeninghoudend met de rusthuisfacturen kom je uit op het dubbele.

Verenigingen van ouderen (Okra aan Vlaams-, en UCP aan Waalse kant) willen dan ook dat de volgende regering werk maakt van een inhaalbeweging m.b.t. de pensioenen. Bovendien willen ze dat het toekomstig beleid zich in de eerste plaats bekommert over het wettelijk pensioen én niet over maatregelen die het aantrekkelijker maken om zich bijkomend (privé) te verzekeren. Om dat te financieren moet men volgens die verenigingen denken aan vermogensbelastingen.

CAP, het Comité voor een Andere Politiek, beklaagde er zich over dat ze nauwelijks aan bod kwamen in de pers tijdens de afgelopen verkiezingscampagnes. Ondemocratisch, vinden ze dat. Omdat de partij niet was opgenomen in de ‘stemtest’ van de openbare omroep, hebben ze klacht ingediend tegen de VRT-hoofdredacteur, Kris Hoflack.

Dat de aandacht van de media voor politieke partijen niet gelijk en niet objectief-verantwoord is, hoeft niet te verwonderen. Het heeft te maken met vooringenomenheid en/of politieke of ideologische keuzes die media en mediamensen maken. Vooral voor kleine en nieuwe partijen is het moeilijk om zich in de kijker te werken.

Maar ook ons kiessysteem werkt belemmerend voor politiek vernieuwende partijen die zich een weg naar een electoraat proberen te banen. Ten eerste is er de vijfprocent-verkiezingsdrempel. Wie die drempel niet haalt komt niet in het parlement. Maar (ten tweede) wie niet in het parlement geraakt wordt niet gesubsidieerd en heeft het moeilijk om een politieke werking te financieren. Geld om publiciteit te voeren is er dan meestal helemaal niet (tenzij men op kapitaalkrachtige ‘sponsers’ kan rekenen). En ten derde is het feit dat men niet in het parlement vertegenwoordigd is voor de media en opiniemakers vaak het gedroomde ‘objectieve’ argument om die groeperingen niet aan bod te laten komen. De cirkel is dan gesloten.

Net voor het afsluiten van werkzaamheden van het vorig parlement verkregen de voorstanders van een strengere anti-fraude wetgeving (vooral Groenen en SP.a-ers met Dirk Van der Maelen op kop) het gedaan dat de regels voor melding van fraude werden versterkt. Ondanks de (vroegere) wet kwamen er in België weinig meldingen van mogelijke witwasoperaties; zeker in vergelijking met Nederland. De nieuwe wet voorziet in meer personeel voor de witwascel en werkte duidelijke categorieën uit van zaken die moeten gemeld worden. Tenslotte zullen ‘meldingsplichtigen’ in de toekomst kunnen vervolgd worden als aan die plicht verzaken.

Dirk Van der Maelen en andere fraudejagers formuleerden een vraag aan het parlement dat toen (4 mei 07) nog moest verkozen worden om een parlementaire onderzoekscommissie op te richten. Ze willen dat er onderzocht wordt hoe het komt dat de strijd tegen de fiscale fraude zo weinig resultaten boekt. De Donnea (MR) ondertekende ook maar zette z’n partijgenoot en (toenmalig) minister van Financiën uit de wind. Het ministerie van Financiën werkt de dossiers af, zo zei hij: ‘maar bij het ministerie van Justitie (PS) blijven die dossiers liggen en verjaren ze.’

Het uitstapregeling voor kernenergie staat al een tijdje onder druk. Het was het paradepaardje van Groen! (toen nog Agalev toen ze in de regering zaten) en blijven het dus verdedigen. SP.a blijft er ook bij. Maar voor Open VLD lag dat allemaal moeilijker. Ze hebben er uiteindelijk een bocht omheen gemaakt: de oude kerncentrales moeten verdwijnen zoals afgesproken, maar er moeten nieuwe komen die veiliger zijn en die minder radioactief afval voortbrengen.

Het goedkoop posttarief voor verenigingen wordt uitgehold. Tot voor kort mochten vzw’s e.d. hun drukwerk aan halve prijs versturen als het om minstens 50 identieke brieven gaat die die verenigingen overigens zelf per postnummer hadden gesorteerd. Het idee was dat ze met die sortering een deel van het werk hadden gedaan en dus een korting verdienden. Maar volgens de Post is dat achterhaald door de automatisering van de sortering. Het ‘werk’ van de verenigingen valt niet meer te presteren en dus kan er ook geen korting meer tegenoverstaan. Vanaf 21 mei geldt de halvepijs-regeling voor verenigingen alleen nog voor zendingen van meer dan 500 stuks.


Het aantal treinen dat door een rood licht rijdt is in 2006 verdubbeld tegenover 2002, ondanks maatregelen en sensibiliseringscampagnes. Een reden valt daar moeilijk voor te vinden: werkdruk? Of slechtere opleiding? …? De NMBS plant wel een uitbreiding van het beveiligingssysteem dat er voor zorgt dat treinen automatisch gestopt worden als ze door een rood sein rijden. Nu zijn dertien procent van de seinen met zo’n systeem uitgerust. Tegen 2009 wil de NMBS dat aantal op 50% brengen.

De treinvertragingen worden niet correct gemeten. Daarom komen veel vertragingen niet voor in de statistieken daarover en kan de NMBS een goed rapport voorleggen (en makkelijk aan de voorwaarden van de beheersovereenkomst voldoen). Er komt een andere telling. Maar de NMBS richt zijn pijlen ook op de treinreiziger zelf. Mensen stappen niet snel genoeg op en af en zorgen daardoor zelf voor een deel van de vertragingen.

Consumentenverenigingen en verenigingen van armen klagen de praktijken van incassobureaus en deurwaarders aan. Ze intimideren de wanbetalers en rekenen te hoge kosten aan, soms zelfs onwettige kosten. De ‘markt’ voor zo’n bureaus is tegenwoordig bijzonder competitief en lucratief geworden. Evident dat er veel strijd is om een contract binnen te halen voor grote bedrijven die vaak wanbetalers onder hun cliënteel hebben (telefoonoperatoren, gas- en elektriciteitsleveranciers e.d.)

Susie Flynn mengt zich in de presidentsverkiezingen in de VS (2008). Niks bijzonders, ware het niet dat Susie slechts tien jaar oud is. Ze wordt in spotjes opgevoerd door het Children Defense Fund dat er voor ijvert dat tenminste alle kinderen in de VS gratis toegang zouden krijgen tot gezondheidszorg. (www.electsusie.com)


Alpro (onderdeel van Vandemoortele) dat soyaproducten op de markt brengt werd door de studenten van de Vlerick-economische hogeschool verkozen tot meest sociale bedrijf van het jaar. De criteria die daarvoor gehanteerd werden zijn: aandacht voor het welzijn van de consument en werknemers, de belangen van de aandeelhouders en van het milieu.


Met volle bussen zijn Belgen naar Nederland getrokken om daar in de drogisterijen en winkels als Kruitvat pijnstillers in te slaan. Die kosten daar tot vijf maal minder dan in België. In België mogen dat soort winkels geen geneesmiddelen verkopen en is de concurrentie dan ook niet scherp. Grote Nederlandse ketens die veel afnemen zijn in staat om bij de producenten betere prijzen af te dwingen.