Op ‘t nippertje heeft dus onze kameraad en vriend van vele jaren, Louis Roth, het begin van 2007 niet meer gehaald.

Kort na het overlijden van de betreurde Albert De Coninck betekend zijn heengaan voor de Antwerpse,Vlaamse en Belgische “erfgenamen van de Communistische Partij van België (1921-1954-1995)” een nieuw en zwaar verlies.

Hij was namelijk één van diegenen, die op de meest overtuigende wijze zijn taak en rol als communist wist te combineren –of juister te vereenzelvigen- met deze van prominent syndicalist van het Spoor, van het geheel van de Openbare Diensten en van de Wereld van de Arbeid in ’t algemeen, evenals met deze van provinciaal, dan gemeentelijk verkozene des volks, van Vredesstrijder en van voorstander van de Vrije Gedachte.

Op al die terreinen werd hij gewaardeerd, niet alleen door zijn partijmakkers en sympathisanten, maar evenzeer door vele aanhangers, leden, kaders op alle niveau’s en vooraanstaande exponenten van de socialistische en syndicale beweging, door zijn vrienden van de vredesbeweging en, het moge gezegd, zowel door zijn progressieve medestanders in de vrijzinnigheid, als door vele christelijke, Vlaamsgezinde en zelfs liberale humanisten.

In eigen Partijkring was hij steeds een bepleiter van dergelijke even“klassenduidelijke” als open, ja voortdurend naar brede samenwerking voor sociale vooruitgang, democratie en vredesstrevende houding. Zulks ook en zelfs wanneer hij daarvoor soms “tegen een al te éénzijdige partijaanpak” meende te moeten ingaan. Zo herinner ik me alsof het gisteren was, dat hij tijdens een zitting van het Centraal Comité van de KPB in de achterzaal van het café Romain Maes, aan de Vooruitgangstraat te Brussel, als enige verzet aantekende tegen een lid van het Politiek Bureau – tegen het indienen van een KPB kandidatuur voor een post van gecoöpteerd Senator. Deze kandidatuur die geen enkele kans maakte om het nodige aantal senatoriele stemmen te halen, had voor gevolg dat de vredesgezinde, sterk NAVO-kritische socialistische kandidaat Henri Rolin, tijdens de stemming werd geklopt door een rechtse pro-atlantische CVP-er…

Dergelijke inzet voor een bundelend optreden van kommunisten –en van hun partij- t.o.v. Progressieve krachten van meerdere kleur veeleer dan voor “de partij ten koste van alles” was typisch voor “onze Louis”. Even typisch als zijn streven voor constructieve samenwerking, veeleer dan twee, drie of meer strijd tussen verschillende groepen of “strekkingen” binnen de eigen rangen. Ook terzake oogstte hij “bij wijlen” minder succes dan ware gewenst geweest, maar het was geen kleine verdienste van hem om in dergelijke gevallen desondanks te willen en kunnen een gesprek- en actiepartner blijven van de enen zowel als van de anderen.

De jongste jaren sloeg hij uiteraard met lede ogen de ontwikkelingen gade, waarbij het transnationale financieskapitaal steeds maar meer ongehinderd zijn macht wist te laten gelden op wereldschaal, binnen Europa en binnen eigen land en gemeenschap. Zulks ten koste van de levensvoorwaarden en vrijheden van steeds bredere bevolkingslagen in Zuid en Noord, van milieu en van vrede.

Hij zag duidelijk in hoezeer de progressieve krachten, behalve in belangrijke delen van Latijns Amerika, in het defensief werden gedrongen, en grote moeite ervaren om opnieuw – weze het in enorm gewijzigde omstandigheden- de mogelijkheid en de noodzaak in te zien om hen hun verzet en hun verweer “van onderop” met vertrouwen in eigen handen te nemen en hun syndicale, civiele en politieke vertegenwoordigers daar onomkeerbaar en zo gebundeld mogelijk bij te betrekken.

En juist daarom gaf hij, tot het laatste, de strijd niet op, en liet hij de moed evenmin zakken. Hij bleef denken, met velen van gedachten wisselen, en zoeken naar zinvolle initiatieven “om het bij te leren”. En hij had alle reden om, zonder overbodig poeha, te beschouwen dat ook hijzelf, samen met die niet weinigen bij wie hij gehoor bleef genieten, een deel van de verdienste mocht voor zijn rekening nemen van het standhouden van democratisch Antwerpen op 8 oktober jl. Een standhouder, waarvan hij wist hoezeer het zal dienen geconsolideerd te worden als één van de eerste vereisten tot een op gang komen van een krachtig en succesvol tegenoffensief in een niet al te verre toekomst, van de progressieve krachten op Vlaams, Belgisch en Europees niveau, tegen de ongebreidelde macht van het transnationaal financieskapitaal. En meteen voor een Europese democratische, wereldsolidaire heropstanding t.o.v. de brutale, nietsontziende dwingelandij van de huidige Noord- Amerikaanse leiding en hen die zich rechtstreeks of onrechtstreeks inschrijven in haar mensvijandige geweldpolitiek.

Moge zijn voorbeeld inspirerend werken bij velen, binnen de nu en toekomstig verantwoordelijke generaties van dit begin van de XXIste eeuw.

En wezen zijn zoon, zijn andere nabestaanden, zijn trouwste kameraden en vrienden van harte bedankt, voor de voorbeeldige wijze waarop zij hem hebben omringd en bijgestaan tijdens zijn laatste, niet gemakkelijke maar steeds waardige en luciede levensjaren en maanden.


Louis Van Geyt, Voorzitter van de KPB van 1972 tot 1995