John Perkins is een econoom die eerder werkte als ‘economic hitman’, zoals hij dat zelf noemt: een incasso-bureau-medewerker. In z’n boek daarover (Confessions of an economic hitman) legt hij uit dat die job er op neerkwam om Derde Wereldlanden te ringeloren. Hij overtuigde die landen om grote leningen aan te gaan voor infrastructuurwerken die uitgevoerd moest worden door grote Amerikaanse bedrijven. Eenmaal zo ver in de schulden gestoken moesten die landen vervolgens toelaten dat hun economie gecontroleerd wordt door internationale hulporganisaties en de VS-regering (via die hulporganisaties). In het bijzonder moeten die landen toestaan dat hun grondstoffen (olie en andere) ten goede komen van de multinationals (vooral van Amerikaanse origine).

Wanhoop
De man werd later baas van een ernergiebedrijf en duurbetaalde consultant voor andere bedrijven. In de jaren 90 verkocht hij dat bedrijf en ging zich inzetten voor inheemse volkeren. Met de aanslagen van 11 september 2000, besloot hij zijn verleden als ‘hitman’ openbaar te maken, want –zo oordeelde hij- dat soort aanslagen zijn slechts mogelijk omdat de schuldenproblematiek die hij zelf had helpen creëren, mensen tot wanhoop drijft. Dat wil hij sindsdien duidelijk maken aan de wereld.

Slavernij
De gemultinationaliseerde economie (corporatocracy; de heerschappij van de grote bedrijven) betekent in zijn ogen dat de grootste delen van de bevolking, de arbeiders verplicht worden de schatkamers van die bedrijven te vullen. Hij zegt: toekomstige onderzoekers zullen het ‘slavernij’ noemen. En die slaven zijn er bovendien alleen maar armer op geworden. Wat er ook gezegd wordt over ‘ontwikkeling’, de kloof tussen rijk en arm is alleen maar groter geworden (van factor 30 in de jaren ’60, tot factor 74 in 1995). Op 11 september 2000 stierven 3000 Amerikanen in de aanslagen op de WTC-torens en stierven er 24 000 mensen van de honger in de Derde Wereld. Hij spreekt van 30 000 kinderen die dagelijks sterven aan behandelbare ziektes, per dag…
Volgens Perkins zijn velen zich niet bewust van deze zaken. Maar –en dat is erger- denken mensen die er zich wel van bewust zijn, dat de ontwikkelingshulp die we aan de Derde Wereld bieden tot beterschap leidt of kan leiden. Volgens Perkins heeft die hulp echter alleen maar als gevolg dat de macht van de multinationals vergroot en de oorzaken van de problemen worden versterkt.

www.johnperkins.org