wereldwijd

Een rapport van de Verenigde Naties over armoede lezen is altijd schrikken.
Het aantal armen is wereldwijd wel iets gedaald. Vooral omdat India en China enige vooruitgang boekten in de armoedebestrijding. Maar desondanks stijgt de ongelijkheid alleen maar. Vier Vijfden van de rijkdom is geconcentreerd bij een zesde van de bevolking. Er heerst wereldwijd grote werkloosheid, maar voor velen is werk hebben niet genoeg om uit de armoede te ontsnappen. Vooral jongeren zijn werkloos en dus arm. De VN waarschuwt voor de frustratie die daaruit voortvloeit. Naast werkloosheid is ook Aids een zwaar probleem. De ziekte maakt veel inspanningen ongedaan. Verder stipt men ook aan dat (bewuste en politiek gemotiveerde) achterstelling van het platteland en discriminatie mensen blijvend tot armoede dwingt (vooral in China).
Maar ook economische groei blijkt geen wondermiddel te zijn. Een land als Azerbeidjan heeft een stabiele economie die flink groeit en de regering plooit zich voorbeeldig naar de ‘marktwetten’ van de globalisering, maar toch is de helft van de bevolking daar arm. De hervormingen en liberalisering van ’s lands economie heeft de armsten meer kwaad dan goed gedaan: loonverlies, werkloosheid, minder sociale bescherming e.d.m.

Bij ons
We mogen dan wel behoren bij dat deel van de wereldbevolking dat rijk is, als land, dat wil nog niet zeggen dat er bij ons geen armen zijn of dat de ongelijkheid hier zou verminderen. Landen als België hebben ook een behoorlijke ‘vierde wereld’, generatie-armen, daklozen en bestaansonzekeren. En vooral het aantal van die laatsten stijgt. Voor steeds meer mensen wordt het aan het eind van de maand steeds krapper.
Onlangs verscheen er een studie die aantoonde dat bijvoorbeeld de invoering van de euro geen prijsstijgingen met zich meebracht. Maar een nadere analyses leert wat anders. Brood en andere primaire zaken waren duidelijk duurder geworden (10 tot 40 procent). Maar dat werd ‘gecompenseerd’ door prijsverlagingen in bijvoorbeeld de electronica-sector (PC’s, GSMs, e.d.m.). Tegenover elkaar afgewogen is het resultaat dus nul (of verwaarloosbaar). De gemiddelde mens, en zeker de armsten zien dat wel even anders. Wie moet oppassen om rond te komen koopt geen pc’s; en al zeker niet maandelijks of jaarlijks.
Met statistieken kan je alles bewijzen, luidt de boutade. Het nul-effect van de euro is nog maar eens een voorbeeld daarvan.