Er was tekstuele spitstechnologie nodig om Turkije geen gezichtsverlies te laten leiden in de ‘Cypriotische kwestie’, maar uiteindelijk kreeg Turkije uitzicht op een EU-lidmaatschap. Er mag gesproken worden over onderhandelingen. Een eventuele toetreding is alleszins niet voor de eerste tien jaar.
Vanuit extreem-rechtse hoek wordt daar bezwaar tegen gemaakt. Turkije ligt maar voor een deel in Europa en vooral: het is een moslimland; weze het seculier.
Het Vlaams Blokbelang loopt storm tegen de mogelijke toetreding van Turkije; dat mag niet verwonderen.
Maar wat moeten we ter linkerzijde denken? De mensenrechten zijn niet echt geworteld in het Turks overheids- en politie-apparaat. Turkije heeft niet veel (goeds) op met de aspiraties van de Koerden. En bovenal is Turkije dé steun en toeverlaat van de VS en de NAVO in de streek. Een versterking van die poot binnen de EU, zal het de linkse krachten niet makkelijker maken om zich te verzetten tegen plannen van de VS om bv. Iran of Syrië ‘Iraks-gewijs’ aan te pakken… Terwijl de mensenrechtenzaken misschien juist onder druk van EU-onderhandelingen ten goede gekeerd kunnen worden, is dat m.b.t. de militaire aangelegenheden minder vanzelfsprekend.